個人檔案MoNaTa相片部落格清單更多  |  工具 說明 |
|
6 August เรื่องสั้นๆโอ้ว เมื่อวานมันส์มากเคอะ ขอบอก
เมื่อวาน ไปอบรม workshop เรื่องการเขียน เรื่องสั้นมา
โดยวิทยากร สุดฮา คารมไม่ธรรมดา
อ. บงกช สิงหกุล แห่ง ม.หัวเฉียวฯ
ไปอบรมครั้งนี้ ได้อะไรเยอะมากกว่าที่คิดไว้ (เพราะตอนแรกคิดว่าจะน่าเบื่อ)
แต่เอาเข้าจริงๆ ไม่อยากออกมาเลย ห้องประชุมเหมือนสวรรค์
ฮากันทั้งห้องเมื่ออาจารย์ + นักเรียนช่วยกันปล่อยมุข
มันเลยเป็นอะไรที่(เลียนแบบอ.เกษมมา) มีแรงอยากเขียนๆๆๆๆๆ
อบากเป็นนักเขียนจริงๆ
อาจารย์บอกว่า นฤมล เขียนมาจะดูให้
โอ้ว อาจารย์ น่ารักมากๆ
เมื่อวานนอกจากจะได้แรงบันดาลใจแล้ว ยังได้วัตถุดิบมากมายเลย
ที่จะมาช่วยผลิต เรื่องสั้นของเรา
อาจารย์คะ แล้วหนูจะส่งไปให้อ่านนะ... 3 August เขาคงลืมไปแล้วว่าฉันคอยเขาอยู่และมันก็เกิดขึ้นอีกแล้ว ฉันมันคนใจอ่อน ใจง่ายมากเลยรึไงนะ
ไม่อยากเป็นอย่างนี้เลย ฉันควรจะใจแข็งให้ได้มากกว่านี้
ฉันรู้สึกว่าเขาเปลี่ยนไป หลังจากวันนั้น
ฉันไม่รู้ว่าฉันทำอะไรผิดพลาด ตรงไหน
ฉันแคร์เขามากไปไหมนะ หรือฉันทำตัวน่ารำคาญเกินไป
ฉันไม่อยากโทรหาเค้าทุกวัน แต่ทำไม่ได้
ฉันไม่อยากคิดถึงเขาทุกเวลา แต่ทำไม่ได้
ฉันไม่อยากหวงเขาไว้คนเดียว แต่ก็ทำไม่ได้
ฉันไม่อยากเป็นคนที่รักใครง่ายๆ แต่ฉันก็เป็น
ฉันเกลียดความรู้สึกแบบนี้ที่สุด
เพราะมันทำให้ฉันอ่อนแอ และรู้สึกเหงาอยู่เสมอ
ฉันอยากจะเข้มแข็งให้ได้มากกว่านี้จัง
16 July อยากหลับไปตลอดกาล...เรื่องเหนื่อยหัวใจมีเข้ามาได้ตลอดเวลาเลยนะ เหนื่อยจริงๆจนอยากหลับไปเลย
ไม่ต้องตื่นขึ้นมาพบเจอกับอะไรอีกมันคงจะดี
ก็รู้ว่าคิดอย่างนั้นเป็นหนทางที่ "โง่" มากๆ
แต่จะต้องทำยังไงล่ะ เพื่อแก้ปัญหาที่ถาโถมเข้ามาออกจากหัวใจให้หมด
บางครั้งคนเราเมื่อถึงทางตันจริงๆ อาจจะต้องทำก็ได้นะ
ทุกสิ่งมืดมัว อึมครึม พูดไม่ได้ แก้ไขก็ไม่ได้
ยืนอยู่ท่ามกลางปัญหาที่ไม่มีทางออก
แล้วจะต้องทำยังไงดี...
24 June คุณรู้ไหมว่าผมเป็นใคร???>>>>> >>ที่ช่องออกบัตรที่นั่งผู้โดยสารเครื่องบินในวันที่มีผู้โดยสารต่อคิวยาวมากเป็นพิเศษเพราะวันต่อไปเป็นวัน หยุดราชการหลายวันติดต่อกัน
>>>>> >>พนักงานออกบัตรที่นั่งพยายามที่จะทำงานให้เป็นที่ถูกใจแก่ผู้โดยสารทุกคนโดยการพูดจาอย่างสุภาพและทำงานโดยรวดเร็ว
>>>>> > >>แต่ถึงกระนั้นผู้โดยสารที่อยู่ในคิวแถวก็ยังมีท่าทีกระวนกระวายต่างชะเง้อชะแง้ดูว่าเมื่อไหร่จะถึงคิว ของตัวเองสักที
>>>>> >>ผู้โดยสารชายคนหนึ่งเดินมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่มาจากมุมไหนไม่มีใครสังเกต
>>>>> > >>ขอให้พนักงานหญิงคนนั้นออกบัตรที่นั่งให้เขาก่อนโดยด่วน
>>>>> > >>พนักงานสาวหายใจเข้าปอดอย่างแรง
>>>>> > >>พยายามระงับอารมณ์โกรธแล้วพูดอย่างสุภาพว่า"คุณขา ใครใครเขาก็ต่อแถวเรียงคิวเป็นระเบียบนะคะ
>>>>> > >>ดิฉันไม่สามารถจัดการให้คุณก่อนหรอกค่ะ
>>>>> > > กรุณาไปต่อแถวเหมือนคนอื่น ๆ เถอะค่ะ"
>>>>> > >>ชายผู้นั้นหน้าแดงกล่ำ พูดเสียงดังด้วยความโกรธว่า
>>>>> > >>"คุณรู้หรือเปล่าว่าผมเป็นใคร?"
>>>>> > >>พนักงานสาวหันไปมองหน้าผู้โดยสารคนนั้น หายใจเข้าแรง ๆ
>>>>> > >>อีกครั้งแล้วกดสวิทช์ไมโครโฟน พูดประกาศออกไปว่า
>>>>> > >>"ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ ขณะนี้มีชายคนหนึ่งอยู่ที่ช่องออกบัตรที่นั่งผู้โดยสารหมายเลข13 ไม่ทราบว่าตนเองเป็นใคร
>>>>> > >>ถ้าท่านผู้โดยสารคนใดสามารถให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์ได้ กรุณาแสดงตนต่อเจ้าหน้าที่ด้วยค่ะ ขอบคุณ" แล้วต่อด้วยภาษาอังกฤษว่า
>>"Attention please! There is a man at the ticket
counter No.13 who does not know who he is. Anyone who may be able to
identify this man is asked to please step forward and identify him. Thank you"
>>>>> > >>ชายผู้นั้นรู้สึกอับอายขายหน้าไม่รู้จะทำอย่างไรดีนอกจากด่ากลับไปว่า
>>>>> > >>"f__k you!!!"
>>>>> > >>พนักงานสาวก็สวนกลับทันควันด้วยเสียงอันสุภาพว่า
>>>>> > >>"เรื่องนั้นก็ต้องต่อคิวเหมือนกันค่ะ"
--------------------------------------------------
12 June วันที่ต้นรักออกดอกเป็นสีชมพูไม่เคยรู้สึกดี ขนาดนี้มาก่อนเลย ไม่เคยรู้สึกกับใครอย่างงี้ด้วยซ้ำ ว่ากันว่า ความรักทำให้โลกนี้เป็นสีชมพู ท่าจะจริง เพราะแม้แต่วันที่อากาศเลวร้าย ฉันยังรู้สึกสดชื่นได้เลย แค่คิดถึงใครคนนั้น ก็สุขใจจนบอกไม่ถูก ----------------------------------------------------- เราพบกันวันแรก เขาเดินสูงโย่งมาแต่ไกลเลย สารภาพว่า ตอนแรกไม่ได้คิดชอบเขาเลยนะ แต่รู้สึกว่าต้องอัธยาศัย ก็ตอนเขาเข้ามาคุยด้วย ให้ตายเถอะ เขาสุภาพมากเลย ไม่เก๊กหล่อด้วย แอบผิดสังเกต เอ! หรือฉันเข้าข้างตัวเองเกินไปนะ เขาแอบมองฉันด้วยละ เขาน่าจะปิ๊งฉันบ้างหรอกน่า ซักพักเขาก็เข้ามาคุยด้วย โอย ฉันแอบโก๊ะไปตั้งเยอะ อารมณ์ขันของเขาใช้ได้เลยละ ทำฉันหัวเราะตลอด เราถ่ายรูปคู่กันด้วย เขินมากเลยนะขอบอก แต่ต้องฟอร์ม ไว้ก่อน เดี๋ยวจะว่าเราใจง่าย (จริงๆ ละลายไปแล้วละ) และแล้วฉันก็ต้องกลับก่อน(จนได้) ไม่ได้ให้เบอร์ด้วย เสียดายสุดๆ เลยละ แล้วเขาก็ไม่รู้อยู่ดีว่าฉันก็ชอบเขา เฮ้อ...กรรมบังมากๆ ---------------------------------------------------------- แปลก...ฉันไม่เคยรู้สึกอย่างนี้มาก่อนเลย แม้แต่คนที่เคยคิดว่ารักมากที่สุดแล้ว ไม่รู้สึกกลัวอย่างที่เคยเป็น กลับอยากใช้ชีวิตกับเขา อยากอยู่ในอ้อมกอดเขา(คงอบอุ่นน่าดู) อยากพูด อยากคุย อยากมีเขาอยู่ข้างๆ ฉันหวังเสมอว่าเราจะได้พบกันอีกนะ |
MoNaTa |
|||||||
|
|
